Όταν τίθεται το δίλημμα πόλη ή επαρχία οι πιθανότητες οι άνθρωποι να επιλέξουν την ζωή τους στην πόλη είναι περισσότερες.

Σε τελική ανάλυση, οι πόλεις προσφέρουν ένα διαφορετικό είδος καθημερινότητας από ό, τι οι αντίστοιχοι αγροτικοί οικισμοί της επαρχίας, γεγονός που εξηγεί τη μαζική μετακίνηση προς τα μεγάλα αστικά κέντρα που τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται σε κάθε ήπειρο.
Αυτό ισχύει αναμφίβολα και στην Κροατία, τη μικρή αυτή χώρα στα Βαλκάνια των οποίων οι κάτοικοι συρρέουν σε μητροπολιτικές πόλεις, όπως το Ζάγκρεμπ, το Ντουμπρόβνικ και την  Ίστρια, αφήνοντας τα γοητευτικά και γραφικά χωριά ερημωμένα. Ευτυχώς μερικές τοπικές διοικήσεις επιστρατεύουν διάφορα στρατηγικά μέσα για να πείσουν τους πολίτες να αφήσουν τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Η γραφική πόλη του Λεγκράντ δελεάζει τους πολίτες με τιμές των κατοικιών να αγγίζουν επίπεδα πολύ περασμένων δεκαετιών. Αντάλλαγμα αυτού; Δεκαπέντε χρόνια δέσμευση από τον αγοραστή να παραμείνει και να εκμεταλλεύεται το ακίνητο.

Σήμερα, η πόλη της βόρειας Κροατίας που αγγίζει τα σύνορα της Ουγγαρίας φιλοξενεί περίπου 2.250 κατοίκους, αριθμός που, πριν από 50 χρόνια, ήταν πολύ υψηλότερος. Πριν από την αποσύνθεση της αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, το Legrad, το οποίο περιλαμβάνει καταπράσινα λιβάδια και πυκνά δάση, καυχιόταν ως το δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμιακό κέντρο στην Κροατία. Από τότε που έγινε συνοριακή πόλη και οι συγκοινωνιακές συνδέσεις με τις άλλες πόλεις λιγόστεψαν ο πληθυσμός μειώθηκε δραματικά.

Η πόλη ξεκίνησε με 19 εγκαταλελειμμένα σπίτια που χρειάζονταν άμεσα έναν εργολάβο. Μέχρι στιγμής, 17 κατοικίες έχουν πουληθεί στη χαμηλή τιμή ενός μόνο kuna (ή 16 αμερικάνικων σεντ). Οι νέοι ιδιοκτήτες του σπιτιού δεν υποχρεώνονται να πληρώσουν για όλες τις απαραίτητες επισκευές. Όλο αυτό επειδή ο γενναιόδωρος δήμος προσφέρει στους κατοίκους έως και 25.000 kune για οποιεσδήποτε βελτιωτική εργασία κάνουν στο σπίτι. Φυσικά, σε όλο αυτό το σχέδιο της τοπικής αυτοδιοίκησης υπάρχει ένα «μελανό» θα λέγαμε σημείο. Οι κάτοικοι πρέπει να δεσμευτούν να μείνουν στα νέα τους σπίτια για τουλάχιστον 15 χρόνια ενώ πρέπει επίσης να είναι κάτω των 40 και οικονομικά αυτόνομοι.

Ίσως αυτή, που εύκολα χαρακτηρίζεται ως η καλύτερη προσφορά του κόσμου, να «ταρακουνήσει» τους κατοίκους της πόλης, κάνοντας τους να θέλουν να περάσουν λίγο περισσότερο χρόνο – 15 χρόνια – στην επαρχία της Κροατίας.